niedziela, 1 lutego 2026 r.
((Mt 5, 1-12a)
Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył usta i nauczał ich tymi słowami:
„Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.
Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.
Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.
Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.
Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.
Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.
Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe o was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie”.
„Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę”. Góra to symbol szczególnego działania Boga dla zbawienia człowieka. Na górze Synaj Mojżesz otrzymał przykazania jako znak ustanowienia przymierza między Bogiem i ludem. Na górze Jezus przemienił się i ukazał uczniom swoje Bóstwo. Na górze Jezus na krzyżu dokonał dzieła naszego odkupienia. Wreszcie z góry Jezus daje swoim uczniom nowe prawo, które On w pełni ucieleśnił w swoim życiu. Oto droga ku pełni szczęścia, po której Jezus prowadzi swoich uczniów. Daje nam swojego Ducha, aby On był w nas mocą wytrwałego kroczenia tą drogą. Błogosławieni wytrwali.
Rozważania przygotowuje Ksiądz dr hab. Janusz Lekan, prof. KUL